
هر دو آشکارساز دود و آشکارسازهای حرارتی برای تشخیص آتش سوزی استفاده می شوند. هنگامی که یکی از سنسورها با سیستم هشدار جفت می شود، در صورت فعال شدن یک هشدار به پنل ارسال می کند. این عمل یک رویداد هشدار در سیستم ایجاد می کند. این همه آژیرها و آژیرها را فعال می کند و به همه هشدار می دهد.
تفاوت آشکارسازهای دود و آشکارسازهای حرارتی در نحوه فعال شدن آنهاست. آشکارسازهای دود هنگامی که دود را تشخیص می دهند فعال می شوند، در حالی که آشکارسازهای حرارتی هنگامی که دمای بالا یا افزایش غیرمعمول سریع دما را تشخیص می دهند فعال می شوند. در بیشتر موارد، یک آشکارساز دود، آتش را سریعتر از یک آشکارساز گرما تشخیص می دهد. اما در برخی موارد بهتر است از ردیاب حرارتی استفاده شود. اما در بیشتر موارد، یک آشکارساز دود فقط کار می کند. همچنین آشکارسازهای ترکیبی دود و گرما وجود دارد که هر دو عملکرد را ارائه می دهند.
چرا من به هر دو زنگ هشدار و آشکارساز در خانه خود نیاز دارم؟
ممکن است تعجب کنید که چرا به هر دو آشکارساز دود و هشدار حرارت در خانه خود نیاز دارید. پاسخ این است که دو نوع دزدگیر حفاظت های متفاوتی را برای صاحب خانه یا صاحبخانه ای که آنها را نصب می کند ارائه می کنند. دو نوع اصلی اعلام حریق وجود دارد، اعلام حریق و دود. تفاوت بین این دو این است که آشکارسازهای دود زمانی که دود را حس می کنند فعال می شوند، در حالی که حسگرهای حرارتی با تشخیص درجه حرارت بالا خاموش می شوند.
هشدار دود چیست؟
هشدار دود در هر خانه ای ضروری است. آنها می توانند وجود دود را تشخیص دهند و با یک سیگنال صوتی به شما هشدار دهند، و آنها را به منبعی ارزشمند برای تشخیص خطرات خانه و محافظت از خانواده شما تبدیل می کند.
یونیزاسیون در مقابل آشکارسازهای فوتوالکتریک: کدام نوع هشدار دود بهتر است؟
هشدارهای دود برای شناسایی وجود ذرات دود به حسگرهای تشخیص تکیه می کنند. آنها دو نوع هستند، یونیزاسیون یا آشکارسازهای نوری. آلارم های یونیزاسیون دارای سنسوری هستند که وجود ذرات دود را در هوا تشخیص می دهد و با بار الکتریکی آنها تحریک می شوند. آلارم های فوتوالکتریک نور مرئی و همچنین طول موج های فرابنفش تولید شده در هنگام انتشار انرژی مادون قرمز نامرئی را توسط مواد گرم شده شناسایی می کنند.
به جرات می توان گفت که هر خانه ای باید یک آشکارساز دود فوتوالکتریک داشته باشد. در حالی که نشان داده شده است که آشکارسازهای دود یونیزاسیون در تشخیص آتش سوزی موثرتر هستند، هشدارهای فوتوالکتریک در هنگام آتش سوزی از آن بهتر عمل می کنند.
هشدار دمای بالا چیست؟
همانطور که از نام آن پیداست، آلارم های دمای بالا برای تشخیص تغییرات ناگهانی دما و نه دود طراحی شده اند. آلارم های دمای بالا نیز در مقایسه با آلارم های دود متفاوت عمل می کنند. هنگامی که دمای معینی برای مدت طولانی به دست می آید، یک هشدار حرارتی ایجاد می شود.
کدام هشدار حرارتی بهتر است؟
دو روش مختلف وجود دارد که هشدارهای حرارتی گرمای بیش از حد را تشخیص می دهند: سرعت افزایش و دمای ثابت. هشدارهای نرخ افزایش، همانطور که از نام آن پیداست، زمانی به صدا در می آیند که دمای محیط در یک بازه زمانی معین با سرعت مشخصی افزایش یابد. از سوی دیگر، آلارم های حرارتی با دمای ثابت زمانی به صدا در می آیند که به دمای معینی در مدت زمان طولانی رسیده باشند.
در حالی که آلارم های حرارتی با دمای ثابت کمتر رایج هستند، نرخ رمپ دما موثرتر است و به هشدار اجازه می دهد تا در طول تغییرات سریع دما واکنش سریع نشان دهد و از محرک های کاذب جلوگیری کند.
خلاصه
هنگامی که دمای اطراف دتکتور دود به حد معینی رسید، هشدار آتش نشانی داده می شود. آشکارسازهای دود هنگامی که در اتمسفر با سوختن یا دود مواجه می شوند، هشدار آتش را به صدا در می آورند.
آشکارسازهای دود از فناوری یونیزاسیون و فوتوالکتریک استفاده می کنند، در حالی که آشکارسازهای حرارتی از فناوری ترموکوپل و الکتروپنوماتیک استفاده می کنند.
حتی اگر مقدار کمی دود تشخیص داده شود، دتکتور دود آلارم به صدا در می آورد. از طرف دیگر آشکارسازهای حرارتی نمی توانند حتی کوچکترین تغییر دما را تشخیص دهند.
آشکارسازهای دود بسیار حساس هستند و ممکن است هشدارهای کاذب بدهند. در مقابل، آشکارسازهای حرارتی، آشکارسازهای آتش قابل اطمینان تری هستند، حتی در محیط های گرد و غبار، و فقط زمانی که دما واقعاً بالا باشد، زنگ هشدار را ایجاد می کنند.








