آشکارساز حرارت

 

آشکارسازهای حرارت چگونه کار می کنند

هر روز در ایالات متحده 1500 خانه می سوزد. اغلب، این آتش‌سوزی‌ها قابل پیشگیری هستند، آتش‌سوزی‌های رایج خانه‌ای که خیلی دیر متوجه شدند. آتش‌ها فقط چند دقیقه طول می‌کشد تا غیرقابل کنترل شوند و شعله‌ها به بیش از 1،{3}} درجه فارنهایت می‌رسند. آتش‌سوزی‌های خانه‌ها خطرناک هستند و سالانه ۶۵۰۰ کشته و ۲۸۰،000 نفر مجروح می‌شوند.
خبر خوب در مورد آتش سوزی ها این است که اگر قبل از تشدید شعله ها گرفتار شوند، کنترل آتش و خاموش کردن آن آسان است. آشکارسازهای حرارتی و آشکارسازهای آتش هر سال جان هزاران نفر را نجات می دهند. در اینجا توضیح می دهیم که چگونه یک آشکارساز حرارت می تواند خانه شما را نجات دهد.

آشکارساز حرارت چیست؟

دتکتور حرارتی وسیله ای است که می تواند گرما را در یک اتاق حس کند. هدف آن هشدار دادن به صاحبان خانه و صاحبان مشاغل است که قبل از برگشت ناپذیر شدن آتش سوزی وجود دارد. این دستگاه به انرژی حرارتی همرفتی تابش شده از آتش پاسخ می دهد. دو نوع اصلی از آشکارسازهای حرارتی در بازار وجود دارد: آشکارسازهای حرارتی با نرخ افزایش و آشکارسازهای دمای ثابت.

ردیاب حرارتی نرخ افزایش

 

آشکارسازهای حرارتی با نرخ افزایش، گرمای اتاق را حس می کنند. آشکارسازها 70 درجه را به عنوان خط مبنا ثبت می کنند. هنگامی که گرما در اتاق به سرعت از 70 درجه بالاتر می رود، زنگ هشدار فعال می شود. این نوع سنسور به جای خود دما، توسط "نرخ تغییر" فعال می شود. معمولاً زمانی که نرخ تغییر در کمتر از یک دقیقه 15 درجه افزایش یابد، زنگ هشدار به صدا در می آید. هنگامی که آتش سوزی در خانه شروع می شود، دمای اتاق به سرعت افزایش می یابد - در برخی موارد، دما در 45 ثانیه 30 درجه افزایش می یابد.

آشکارساز دمای ثابت

 

آشکارساز دمای ثابت به جای سرعت تغییر، بر گرمای واقعی اتاق تمرکز می کند. هنگامی که دمای اتاق از یک عدد از پیش تعیین شده فراتر رود، زنگ هشدار فعال می شود. به طور معمول، دمای از پیش تعیین شده که زنگ هشدار را فعال می کند حدود 135 درجه است. دمای بالا نشانگر خوبی برای آتش سوزی است (مگر اینکه بخاری خود را روی 135 درجه تنظیم کرده باشید).
هم آشکارسازهای نرخ افزایش و هم آشکارسازهای دمای ثابت برای سنجش آتش عالی هستند. با این حال، آشکارسازهای حرارتی دارای معایبی هستند. اگرچه آنها در تشخیص گرما عالی هستند، اما قادر به تشخیص سریع آتش سوزی نخواهند بود. آنها برای تشخیص آتش سوزی با حرارت بالا بهترین هستند.

انواع حریق برای تشخیص حرارت

آتش کم انرژی

دو نوع اصلی آتش وجود دارد: آتش سوزی با انرژی کم و آتش سوزی با حرارت بالا. آتش کم انرژی دود می کند. سوخت را به آرامی مصرف می کند و دود زیادی از خود خارج می کند. با این حال، این نوع آتش گرمای بسیار کمی از خود ساطع می کند. از آنجایی که این آتش دود بیشتری نسبت به گرما منتشر می کند، تشخیص حرارتی ممکن است کوتاه باشد و تشخیص این آتش بسیار طولانی شود. تا زمانی که سنسور گرما فعال شود، آتش سوزی آسیب زیادی به خانه وارد می کند.

آتش با حرارت بالا

نوع دوم آتش سوزی با حرارت زیاد است. آتش سوزی با حرارت زیاد سوخت را به سرعت مصرف می کند. همانطور که آتش می خورد، شعله ها بلندتر و بلندتر می شوند. این نوع آتش سوزی ها می توانند در اثر انفجار یا احتراق ایجاد شوند. این آتش‌ها از موادی مانند کاغذ، یونجه، یا چوب خشک تغذیه می‌کنند. این آتش نسبتاً سریع یک آشکارساز حرارت را راه اندازی می کند. آشکارسازهای حرارتی برای سنجش این نوع حریق بهینه هستند.

آشکارسازهای گرما در مقابل آشکارسازهای دود: تفاوت چیست؟

به طور خلاصه، تفاوت بین آشکارسازهای حرارتی و آشکارسازهای دود در اینجا آمده است:

آشکارسازهای حرارتی برای به حداقل رساندن آسیب اموال از طریق واکنش به تغییر دمای ناشی از آتش سوزی در نظر گرفته شده است.

آشکارسازهای دود برای محافظت از افراد و اموال با ایجاد زنگ هشدار در اوایل وقوع آتش سوزی در نظر گرفته شده است. مردم برای واکنش به زمان نیاز دارند و هر ثانیه در طول یک رویداد واقعی آتش سوزی حیاتی است.

در مورد محافظت از مردم، هشدار دادن به ساکنان ساختمان قبل از تجمع دود بسیار مهم است. برخی از انواع آتش سوزی ها می سوزند، یا بسیار آهسته و بدون شعله می سوزند. سوختن به آرامی باعث احتراق ناقص می شود که به نوبه خود دود، مونوکسید کربن و سایر گازهای سمی بیشتری تولید می کند. آتش سوزی نیز گرمای بسیار کمی تولید می کند که تشخیص آنها با آشکارسازهای حرارتی را دشوار می کند. وقتی افراد در هنگام آتش سوزی آسیب می بینند، مقصر تقریباً همیشه دود و گازهای سمی مانند CO هستند: نه گرما یا شعله های آتش.

اگر آشکارسازهای دود راه حل ایده آل برای محافظت از جان انسان ها هستند، چرا هنوز شاهد نصب آشکارسازهای حرارتی به جای آشکارسازهای دود هستیم؟

هنگامی که حفاظت از اموال هدف اصلی است، آشکارسازهای حرارتی می توانند یک راه حل قابل اعتماد و تقریباً بدون مشکل باشند. در برخی موارد، آشکارسازهای حرارتی به دلیل هزینه کم و مصونیت بیشتر در برابر آلاینده‌ها و شرایط محیطی انتخاب می‌شوند. در موارد دیگر، آشکارسازهای حرارتی برای راه اندازی اسپرینکلرهای آتش یا انواع دیگر سیستم های اطفاء حریق استفاده می شوند.

آشکارسازهای نقطه ای چند معیاره امروزی و آشکارسازهای دود تنفسی به گونه ای طراحی شده اند که سطوح بالاتری از آلاینده های موجود در هوا و محدوده دمایی وسیع تری را تحمل کنند. اگرچه این راه حل ها معمولاً گران تر از آشکارسازهای حرارتی هستند، اما خیلی زودتر پاسخ می دهند. آشکارسازهای دود پیشرفته علاوه بر اینکه به ساکنان ساختمان زمان بیشتری برای واکنش نشان می‌دهند، اغلب به اولین واکنش‌دهنده اجازه می‌دهند تا قبل از آسیب جدی به اموال، خطر آتش‌سوزی را برطرف کنند. راهنمای برنامه ما می تواند به شما کمک کند تشخیص دهید که آشکارسازهای نقطه چند معیاره یا آشکارسازهای دود تنفسی راه حل مناسبی برای کاربرد شما هستند یا خیر.

هنگامی که تشخیص دود عملی نیست، انتخاب یک آشکارساز حرارتی با عملکرد سریع‌تر می‌تواند زمان پاسخگویی سریع‌تری را فراهم کند.

آشکارسازهای حرارتی استاندارد و دمای ثابت در اکثر آتش سوزی ها همانطور که انتظار می رود واکنش نشان می دهند، اما هنگامی که آتش سوزی به سرعت ایجاد می شود، از تاخیر حرارتی رنج می برند. «تأخیر حرارتی» زمانی اتفاق می‌افتد که افزایش سریع دما باعث می‌شود که آشکارساز حرارت در دمایی بالاتر از نقطه تنظیم شده خود هشدار دهد. افزودن قابلیت نرخ افزایش می‌تواند زمان واکنش به آتش‌سوزی‌های سریع‌ساخت را تسریع کند، اما اگر محیط نصب به‌طور طبیعی تغییرات سریع دمای محیط را ببیند، می‌تواند به هشدارهای کاذب منجر شود. آشکارسازهای دمای ثابت جبران شده با نرخ افزایش می توانند به جلوگیری از تاخیر حرارتی و هشدارهای کاذب به دلیل تغییرات سریع دما کمک کنند. این آشکارسازها مانند یک آشکارساز حرارتی استاندارد و با دمای ثابت با آتش‌های آهسته در حال توسعه پاسخ می‌دهند. هنگامی که آتش سوزی به سرعت ایجاد می شود، جبران نرخ افزایش از تاخیر حرارتی جلوگیری می کند و به این آشکارسازها اجازه می دهد تا زمانی که به نقطه تنظیم خود رسیدند، پاسخ دهند.

زمینه های کاربرد آشکارسازهای حرارتی

مناطق کاربرد به ویژه اتاق هایی هستند که به دلیل دود، گرد و غبار یا بخار مکرر، زنگ هشدار دود مناسب نیست. به این ترتیب می توان از هشدارهای نادرست مکرر ناشی از متغیرهای اختلال جلوگیری کرد.

اینها شامل کارخانه های تولید، مراکز تدارکات، کارگاه ها یا آشپزخانه ها می شود. اما حداکثر ارتفاع مجاز اتاق برای آشکارسازهای حداکثر حرارتی و تفاضلی حرارتی (6 متر تا 7.5 متر) باید رعایت شود.

مهم: آشکارسازهای حرارتی جایگزین کاملی برای آشکارسازهای دود نیستند، بلکه تنها یک مکمل هستند. آنها همچنین در درجه اول برای محافظت از اموال مناسب هستند، زیرا آنها کندتر از آشکارسازهای دود واکنش نشان می دهند. کارشناسان ما خوشحال خواهند شد که بهترین آشکارسازهای آتش را برای ساختمان شما راهنمایی کنند.

ما به عنوان یکی از حرفه ای ترین تولید کنندگان و تامین کنندگان آشکارسازهای حرارتی در چین برای بیش از 15 سال، محصولات با کیفیت و خدمات خوب را معرفی می کنیم. لطفا مطمئن باشید که آشکارساز حرارت را از کارخانه ما خریداری کنید.